Historia Chicago czyli opowieść o mieście, które rosło z ognia i ambicji

Chicago to trzecie co do wielkości miasto Stanów Zjednoczonych. Od początku swojej historii rodziło się z odwagi, charyzmy i determinacji. To miasto wielkich marzeń, wielkich katastrof i wielkich odrodzeń. Jego dzieje są jak rzeka Mississippi, potężne, pełne zwrotów, nierzadko mroczne, ale zawsze niepowstrzymane.

Początki Chicago czyli kraina bagien, rzek i prastarych szlaków

Rdzenni mieszkańcy i szlak między Wielkimi Jeziorami a Missisipi

Zanim pojawili się tu pierwsi Europejczycy, teren dzisiejszego Chicago był miejscem zamieszkiwanym przez plemiona Indian, w tym Potawatomi, Ojibwejów i Ottawa, które tworzyły Związek Trzech Ognisk. Rejon ten stanowił bramę między zlewnią Wielkich Jezior a dorzeczem Missisipi. Wąski pas lądu oddzielający rzekę Chicago od rzeki Des Plaines był naturalnym szlakiem wodnym przecinającym kontynent. Właśnie tu rdzenni mieszkańcy handlowali futrami i prowadzili wymianę towarów, długo zanim jakikolwiek biały człowiek postawił stopę na tej ziemi.

Nazwa „Chicago” wywodzi się z języka algonkian i prawdopodobnie oznacza „miejsce dzikich cebul” lub „porów”, które rosły tu obficie. Były to jednak tereny nie tyle sielskie, co surowe. Pełne podmokłych bagien, mgieł unoszących się nad rzeką i nieustających wiatrów.

Choć przez te ziemie przewijali się francuscy traperzy i handlarze, za pierwszego stałego osadnika i założyciela miasta uznaje się kupca Jean Baptiste’a Point du Sable. Pochodził prawdopodobnie z Haiti. W latach 80. XVIII wieku założył on handlowy posterunek nad rzeką.

Chicago otrzymało oficjalny status miejski w 1837 roku, licząc zaledwie 4 tysiące mieszkańców. A jednak to właśnie wtedy zaczęła się jego niezwykła kariera. Położenie nad Jeziorem Michigan i w pobliżu szlaków wodnych uczyniło je węzłem handlowym całego zachodniego pogranicza USA. W 1848 roku ukończono kanał Illinois-Michigan. Dzięki niemu jeziora połączyły się z rzeką Mississippi a w konsekwencji z Zatoką Meksykańską i tym samym cały obszar stał się handlową bramą na Zachód.

Kolej żelazna i narodziny giganta

Nic jednak nie odmieniło Losów Chicago tak jak kolej. W ciągu kilku dekad XIX wieku miasto stało się największym węzłem kolejowym Ameryki, gdzie krzyżowały się tory łączące wschodnie wybrzeże z preriami i dalekim zachodem. Pociągi przywoziły nie tylko towary, ale i ludzi, w tym tysiące imigrantów z Niemiec, Irlandii, Polski, Skandynawii i Włoch. Przybywali tu w poszukiwaniu pracy i lepszego życia co spowodowało przyrost ludności w zawrotnym tempie. Z 30 tysięcy mieszkańców w1850 roku do ponad miliona pod koniec wieku. Rozwinęło się przemysłowe imperium: kolej, przemysł mięsny, stalownictwo i handel zbożem. Mówiono, że to „miasto, które działa, zanim jeszcze się obudzi”.

Wielki Pożar w 1871 roku, przyczyny i skutki.

Wczesnym wieczorem 8 października 1871 roku wybuchł pożar w małej stajni na południu miasta. Dokładna przyczyna nigdy nie została jednoznacznie ustalona. Podobno krowa przewróciła lampę olejową, ale bardziej prawdopodobne były iskry z kominów spadające wyschnięte ściany drewnianych zabudowań.

Ogień rozprzestrzeniał się w zastraszającym tempie i strawił niemal całe miasto. Złożyło się na to kilka czynników, jednak głównym powodem była drewniana zabudowa miasta. Nie tylko budynki mieszkalne, ale magazyny, chodniki a nawet mosty były nie tylko łatwopalne, ale także umożliwiały szybkie przenoszenie się ognia. Kolejnym powodem był fakt, że jesień 1871 roku była niezwykle sucha. Brak opadów sprawił, że wilgotność powietrza spadła do rekordowo niskiego poziomu. Drewniane budynki i ściółka wzdłuż ulic były praktycznie gotową pochodnią. Nie pomagał również silny wiatr wiejący z północnej strony jeziora. Wiele domów miało piece a do oświetlania używano lamp naftowych. Wyschnięte ściany, dachy pokryte smołą i łatwopalne materiały w połączeniu z podmuchem powodowały, że płomienie rozprzestrzeniały się z zawrotną prędkością.

Ostatnim elementem tej katastrofy był fakt, że straż pożarna w Chicago była wtedy w powijakach. Skąpe wyposażenie, problemy z pobieraniem wody w wielu dzielnicach i wąskie uliczki nie pozwalały na szybkie reagowanie a wręcz uniemożliwiały dotarcie do niektórych miejsc. Połączenie silnego wiatru, niezwykle suchej pogody i wielkiej ilości drewna w mieście spowodowało, że powstał tzw. firestorm czyli „huragan ognia”. Tworzyły się płonące wiry, które wciągały powietrze i zwiększały temperaturę, przyspieszając spalanie.

Kataklizm trwał trzy dni. Zniszczeniu uległo ok. 17 000 budynków, zginęło ponad 300 osób, a około 100 000 mieszkańców straciło dach nad głową. Jednak dokładne liczby były trudne do ustalenia ze względu na panikę i ogromny chaos jaki panował.

Ta tragedia, stał się punktem zwrotnym w historii Chicago. Drewniane budynki ustąpiły miejsca cegłom i stali, rozpoczęła się największa odbudowa w historii Ameryki Północnej. Architekci, inżynierowie i przedsiębiorcy przybyli z całego świata, aby wznosić nowoczesne konstrukcje. To wtedy narodził się pomysł drapaczy chmur – budynków wyższych, niż kiedykolwiek wcześniej w Stanach Zjednoczonych.

Oczywiście pojawiły się nowe przepisy budowlane, zreformowano straż pożarną a miasto zyskało reputację tego, które potrafi powstać z ruin silniejsze niż wcześniej. W ten sposób Wielki Pożar z 1871 roku stał się nie tylko tragedią, ale też fundamentem nowoczesnej metropolii. Z czasem zyskało przydomek „Second City”. Nie tylko w sensie geograficznym (drugie po Nowym Jorku), ale też dlatego, że zostało zbudowane „po raz drugi”.

Proces odbudowy, hartowanie stali i nowy porządek.

Jak z popiołów Wielkiego Pożaru wyrósł architektoniczny gigant ? Po tak olbrzymiej tragedii przed architektami, planistami i urbanistami stało zadanie niemal niemożliwe. Odbudować miasto szybko, tanio i bezpiecznie, jednocześnie myśląc o przyszłości. Jedno było jasne i oczywiste. Drewniane budynki nie mogą już dominować, a konstrukcje muszą być bardziej odporne na ogień. Natychmiast wprowadzono nowe przepisy budowlane, które zakazywały używania drewna na rzecz cegły, kamienia i stali. Ponad to zaplanowano znaczne poszerzenie ulic. Sieć dostępnych hydrantów miała pokryć wszystkie dzielnice i docierać do najmniejszych zakamarków.

Odbudowa zbiegła się w czasie z wynalezieniem nowoczesnej konstrukcji stalowej. Architekci Chicago zaczęli eksperymentować z wysokimi budynkami opartymi na ramach metalowych. To było coś, czego wcześniej nie stosowano na taką skalę.

Pierwszy prawdziwy drapacz chmur, Home Insurance Building, ukończony został w 1885 r. Liczył 10 pięter i choć dziś może wydawać się niski, wtedy to był przełom. Po raz pierwszy człowiek wykorzystał stal do budowy wysokiego, odpornego na wstrząsy budynku. Po odbudowie miasto zaczęło rozwijać się z zawrotną prędkością. Powstały szerokie ulice, parki, nowoczesne mosty. Rozpoczął się proces regulowania rzeki, aby uniknąć powodzi oraz problemów z odpływem wody. W późniejszym czasie to pozwoliło stworzyć Chicago Riverwalk, atrakcyjną przestrzeń spacerową i turystyczną, która do dziś jest jedną z wizytówek miasta.

Przemysł i imigracja, mozaika kultur budujących Chicago

W tym czasie wybudowano też pierwsze duże hotele i budynki użyteczności publicznej, a mieszkańcy zaczęli na nowo tworzyć życie kulturalne. Otwierano teatry, sale koncertowe i kluby. Miasto, które jeszcze kilka lat wcześniej było pogorzeliskiem, teraz stało się centrum przemysłu, handlu i transportu a zarazem symbolem odwagi, innowacji i nowoczesności. Przy okazji położenie przy jeziorze Michigan, w pobliżu szlaków wodnych i kolejowych, pozwoliło mu stać się bramą na Zachód oraz węzłem handlowym całego kontynentu.

Mocno zaczął się rozwijać przemysł mięsny. Najpierw pojawiły się od małe rzeźnie, które z czasem rozrosły się i powstała cała dzielnica przemysłowa, Union Stock Yards. Założona w 1865 roku, wkrótce stała się największym kompleksowym rynkiem mięsa w USA. Codziennie przywożono tu koleją tysiące sztuk bydła i świń a stąd mięso trafiało na stoły całego kraju.

Jednak nie tylko mięso napędzało lokalną gospodarkę. Chicago Board of Trade, założona w 1848 roku, stała się centralnym punktem handlu zbożem. W magazynach i spichlerzach gromadzono ogromne ilości pszenicy, kukurydzy i innych produktów rolnych.

W tym okresie Chicago stało się symbolem nowoczesnej Ameryki, centrum przetwórstwa mięsnego, handlu zbożem, kolei i innowacji architektonicznych. Imigranci, przedsiębiorcy, robotnicy i wizjonerzy tłumnie przybywali z każdego zakątka świata by znaleźć tu swoje miejsce na ziemi.

Każda fala przybyszów wnosiła swoje tradycje, język, zwyczaje i pracę, tworząc wielowarstwową strukturę społeczną. Pierwsze duże grupy imigrantów stanowili Irlandczycy i Niemcy uciekający przed klęską głodu i trudnymi warunkami życia. Zatrudniani byli do prac na kolei, przy budowie kanałów i ulic. Również te nacje zdominowały ówczesną straż pożarną. Przy okazji wnieśli swoje rzemiosło, kulturę piwowarską i organizację socjalną. To dzięki nim Chicago zyskało pierwsze browary, kluby muzyczne i kulturalne.

Kolejnymi narodami licznie przybywającymi na przełomie XIX i XX wieku byli Polacy i Włosi. Szukając pracy głównie w fabrykach, rzeźniach i przy kolei. Dzielnice takie jak Jackowo (dzisiejsze Avondale i West Town) stały się prawdziwymi enklawami słowiańskiej kultury. Powstawały polskie kościoły, szkoły, sklepy i organizacje wspólnotowe. Z kolei Włosi osiedlali się w dzielnicach takich jak Little Italy, wprowadzając do miasta własną kuchnię, zwyczaje rodzinne i kulturę sąsiedzką. Spacer po ulicach tej dzielnicy pozwala nawet dziś zobaczyć i poczuć charakter dawnych włoskich osadników.

Z kolei w latach 1916–1970 Chicago stało się głównym celem Wielkiej Migracji Afroamerykanów z Południa. Uciekający przed segregacją i rasizmem południowych stanów osiedlali się głównie w dzielnicach, takich jak Bronzeville czy Woodlawn. One więc do dziś dnia są centrum kultury afroamerykańskiej, muzyki jazzowej, bluesa, literatury, a także działalności politycznej i społecznej. Takie nazwiska jak Duke Ellington czy Nat King Cole wprowadziły miasto na światowe salony jazzowe.

Nie można również pominąć społeczności Żydowskich, Skandynawskich czy Greków którzy równie mocno zaznaczyli swoje tradycje kulinarne, religijne i społeczne. Jak całe Stany Zjednoczone również Chicago to tygiel kulturowy złożony z imigrantów z najodleglejszych krańców świata. To im miasto zawdzięcza możliwość odkrywania różnych zwyczajów i smaków. Od polskich pierogów po włoskie trattorie, od żydowskich bagels po tradycyjne niemieckie piwo.

Prohibicja i era gangsterów – Al Capone i krwawe lata 20.

W latach 20. XX wieku po jednej stronie wznosiły się drapacze chmur, symbole odbudowy i nowoczesności, po drugiej ciasne dzielnice robotnicze, w których imigranci szukali pracy i lepszego życia. W cieniu eleganckich klubów jazzowych i rozświetlonych ulic panował chaos, przestępczość i nielegalny handel alkoholem.

Nasilały się problemy społeczne, bieda, przemoc domowa i przestępczość. Za jedno z głównych źródeł i przyczynę tego stanu rzeczy uznano alkohol. W kościołach, organizacjach kobiecych i patriotycznych powstawały silne ruchy antyalkoholowe, które wywierały coraz większą presję na polityków. W wyniku tych nacisków oraz pogłębiających się problemów w 1920 roku wprowadzono prohibicję. Zakazywała ona produkcji, sprzedaży i transportu alkoholu w całych Stanach Zjednoczonych. Miała być moralną reformą, ograniczyć przestępczość i podnieść moralność publiczną. Jednak w praktyce stworzyła ogromną szarą strefę, w której bogactwo i władza były wprost proporcjonalne do bezwzględności i sprytu. Chicago stało się epicentrum nielegalnej gospodarki.

Na scenę wkroczył Alphonse „Al” Capone, postać, która stała się niemal legendą. Pochodzący z Brooklynu syn włoskich imigrantów, przybył do Chicago w latach 20. Szybko przeniknął do istniejących już sieci przestępczych. W konsekwencji zyskał kontrolę nad południową częścią miasta, przekształcając handel alkoholem w imperium finansowe, które zarabiało miliony dolarów rocznie. Ale Capone nie był jedynie gangsterem ulicznym. Znał polityków, doskonale orientował się w sytuacji panującej w mieście. Bez skrępowania więc korumpował urzędników, administrację policję i sędziów, słowem wszystkich. Dzięki temu mógł prowadzić swoją działalność niemal bezkarnie.

Miasto żyło w oparach whiskey i rytmie muzyki jazzowej. Eleganckie kluby nocne w dzielnicach South Side i Loop przyciągały zarówno bogatych mieszkańców, jak i zwykłych pracowników fabryk. Jednak za zasłoną szampana i pianin, w cieniu dymu papierosowego, równolegle rozwijała się brutalna rzeczywistość. Trwały wojny gangów o kontrolę nad kontrabandą, strzelaniny na ulicach w biały dzień i napady wymierzone w konkurencję. Najsłynniejszym przykładem była Masakra w Walentynki, w 1929 roku. Tego dnia siedmiu członków gangu północnego, rywalizującego z Capone, zostało zastrzelonych w magazynie przy 2122 N Clark Street. To wydarzenie przeszło do historii jako symbol bezwzględności i dramatyzmu ery prohibicji.

Jednak gangsterskie życie Capone nie ograniczało się tylko do przemocy. Paradoksalnie był człowiekiem mediów i postacią publiczną. Organizował bankiety, udzielał wywiadów i pomagał biednym dzielnicom, co budowało jego popularność wśród mieszkańców południowego Chicago. W ten sposób tworzył mit „dobrego gangstera”, który pomaga społeczności, jednocześnie rządząc przestępczym imperium.

Prohibicja wymuszała rozwój innowacyjnych metod przemycania alkoholu. Butelki ukrywano w ciężarówkach, kanistrach, w piwnicach i w fabrykach, a czasem przemycano je nawet przez rzekę Chicago z Wisconsin. Z powodzeniem funkcjonowały tajne bary, tzw. ‚speaksy’, do których wstęp mieli tylko wtajemniczeni. Wiele z tych miejsc, jak np. Green Mill Cocktail Lounge, działa jako kluby jazzowe do dziś. W tle tej historii rozgrywał się szerszy kontekst społeczny.

Prohibicja wywołała napięcia w mieście. Policja była skorumpowana, politycy zamieszani w sieć łapówek, a mieszkańcy codziennie musieli wybierać między prawem a rzeczywistością. W tym chaosie gangi rozwijały swoje struktury. Od ochrony i przemycania alkoholu po hazard i prostytucję. Były to organizacje wysoce zhierarchizowane, w których Capone pełnił rolę strategiczną, a jego przeciwnicy, północny gang Moranów czy Johnny Torrio, stali się ikonami kryminalnej rywalizacji.

Era gangsterska w Chicago trwała do końca prohibicji w 1933 roku. Wprowadzenie 21 poprawki do Konstytucji zniosło zakaz używania alkoholu. Capone został ostatecznie skazany na więzienie za unikanie podatków, a jego imperium zaczęło się rozpadać. Jednak legenda jego osoby i całej ery przetrwała w literaturze, filmie i pamięci mieszkańców.

Wielka Depresja, II wojna światowa i przemysłowy boom

Kiedy w 1929 roku pękła bańka giełdowa na Wall Street, fala ekonomicznego wstrząsu dotarła do Chicago szybciej, niż ktokolwiek przypuszczał. Miasto, które jeszcze chwilę wcześniej tętniło jazzem, pieniędzmi i nowoczesnością, nagle stanęło w obliczu katastrofy. Wielka Depresja stała się codziennością, pustymi portfelami, zamkniętymi fabrykami, tłumami bezrobotnych na ulicach, głodem i ubóstwem. Miasto, które było symbolem sukcesu industrialnej Ameryki, stało się jednym z najboleśniej dotkniętych w kraju.

Bezrobocie sięgnęło niemal 40%, a w robotniczych dzielnicach jak South Chicago, Pilsen czy Back of the Yards codziennością stały się kolejki po chleb. Na fasadach lukratywnych kamienic pojawiły się tabliczki „For Rent” i „Closed”. Chicago, jak całe Stany Zjednoczone, utraciło wiarę w niekończący się postęp.

W tych trudnych latach zaczęły się rodzić zjawiska, które stały się symbolem przemian. Jednym z nich była siła związków zawodowych i ruchów społecznych. Robotnicy z chicagowskich fabryk, rzeźni i hut zaczęli organizować się i domagać godnych warunków pracy.

Dzięki reformom Nowego Ładu (New Deal) prezydenta Franklina D. Roosevelta gospodarka z czasem zaczęła się podnosić. Natomiast prawdziwe ożywienie przyszło dopiero z wybuchem II wojny światowej. Chicago stało się wtedy arsenałem Ameryki. Fabryki, które wcześniej produkowały maszyny rolnicze, samochody czy stal, zaczęły wytwarzać samoloty, amunicję, silniki i sprzęt wojskowy. Setki tysięcy mieszkańców, zarówno mężczyzn jak i kobiet, znalazło zatrudnienie w przemyśle zbrojeniowym. Bohaterki, jak na tamte czasy, czyli kobiety, które po raz pierwszy masowo weszły do fabryk, zmieniały społeczne oblicze miasta i kraju.

Lata powojenne przyniosły ogromne zmiany. Miasto rozrastało się na zachód i południe, budowano nowe osiedla, drogi i szkoły. W 1945 roku powstała Organizacja Narodów Zjednoczonych. Przez moment właśnie tutaj rozważano jej siedzibę. Ostatecznie jednak wybrano Nowy Jork. Nie mniej sam fakt jasno pokazuje, jak ważnym ośrodkiem stało się Chicago na mapie świata.

Koniec lat 40-tych to również czas, kiedy zaczęła się kształtować nowa klasa średnia. Ludzie, którzy przeszli przez biedę Wielkiej Depresji i trudy wojny, zaczynali wierzyć, że przyszłość znów należy do nich. Miasto, niedawno jeszcze symbol przestępczości i chaosu, stawało się wzorem siły, pracy i odporności. W centrum powstawały nowe biurowce, a linia brzegowa jeziora Michigan zaczęła zapełniać się modernistyczną architekturą i zapowiedzią ery, która nadeszła w kolejnych dekadach.

Powojenna transformacja, modernizm oraz współczesne Chicago.

Lata 50-te XX wieku były to czas przełomu. Po burzliwym kryzysie i wojnie, miasto weszło w nową erę, czas modernizmu, urbanistycznych ambicji i społecznych eksperymentów. Żeby się odciąć od przeszłości, gangsterskiego chaosu i przemysłowego kurzu architekci postanowili stworzyć nowoczesną przestrzeń wypełnioną szkłem, stalą i betonem.

Wraz z końcem wojny miasto zaczęło się gwałtownie rozrastać. Powstawały nowe przedmieścia tzw. ‚suburbia’ dokąd przeprowadzały się tysiące białych rodzin, korzystających z rządowych kredytów i taniego transportu samochodowego. Chicago, dotychczas gęsto zaludnione i wieloetniczne, zaczęło się dzielić. Bogatsze dzielnice przesuwały się na północ i zachód, a centralne obszary miasta, zwłaszcza South Side, stawały się domem dla społeczności afroamerykańskiej, która nadal napływała z Południa w ramach drugiej fali Wielkiej Migracji.

Z jednej strony więc Chicago rosło w siłę gospodarczo. Przemysł, transport i budownictwo dawały zatrudnienie setkom tysięcy ludzi. Z drugiej z kolei coraz bardziej traciło swoją spójność. Rasowa segregacja, niechęć białych mieszkańców do nowych sąsiadów oraz polityka nierówności mieszkaniowej (tzw. redlining) powodowały napięcia, które wybuchały coraz częściej.

W latach 50 i 60-tych zaczęły powstawać wielkie projekty urbanistyczne, które miały „uzdrowić” miasto. Charyzmatyczny ale i kontrowersyjny burmistrz Richard J. Daley postawił na przebudowę infrastruktury i rozwój centrum. To za jego kadencji rozpoczęto budowę autostrad przecinających miasto. Z założenia miały usprawnić komunikację, ale w praktyce doprowadziły do zniszczenia wielu starych dzielnic i przesiedlenia tysięcy rodzin. Projekty ‚urban renewal’ (odnowy miejskiej) często oznaczały wyburzenia historycznych kwartałów, zwłaszcza w ubogich, czarnoskórych częściach miasta.

Jednocześnie powstawały budynki, które na zawsze zmieniły panoramę miasta: Lake Shore Drive Apartments (1949–1951) – dzieło Ludwiga Miesa van der Rohe, które zapoczątkowało styl minimalistycznego modernizmu, Marina City (1964) – futurystyczne „kolby kukurydzy” projektu Bertranda Goldberga, symbol nowoczesnego, samowystarczalnego miasta, a nieco później – John Hancock Center i Willis Tower (wówczas Sears Tower), które uczyniły Chicago miastem nieba i stali.

Chicago stało się laboratorium architektów z całego świata. Mies van der Rohe, Skidmore, Owings & Merrill, Helmut Jahn, wszyscy wielcy pozostawili tu swój ślad. Zaczęło się definiować nie przez pryzmat problemów społecznych, lecz przez geniusz konstrukcji i odwagę projektową.

Niestety, jak to zwykle bywa, za tym błyszczącym wizerunkiem modernizmu kryły się też ludzkie dramaty. Wznoszone w latach 50 i 60-tych kompleksy mieszkalne, takie jak Cabrini-Green czy Robert Taylor Homes, miały być symbolem postępu i tanich mieszkań dla najuboższych. W rzeczywistości szybko stały się miejscami izolacji, ubóstwa i przemocy. Betonowe blokowiska, odcięte od reszty miasta, tworzyły nowe getta, pogłębiając podziały kulturowe.

Lata 60-te przyniosły więc wybuch niezadowolenia. Marsze, demonstracje i protesty afroamerykańskiej społeczności przeciwko dyskryminacji rasowej w mieszkalnictwie i zatrudnieniu stały się codziennością. W 1966 roku Martin Luther King Jr. przyjechał do Chicago, by wesprzeć ruch na rzecz równych praw mieszkaniowych. Niestety spotkał się z otwartą wrogością. Kamienie, obelgi i przemoc, z jaką witano jego zwolenników w dzielnicy Marquette Park, pokazały, jak głęboko zakorzenione były podziały w mieście.

Pomimo napięć, Chicago pozostawało jednym z najważniejszych centrów gospodarczych Ameryki. W porcie nad jeziorem Michigan przeładowywano miliony ton towarów, a rozwój transportu lotniczego, zwłaszcza budowa w 1955 lotniska O’Hare, uczynił z niego jedno z głównych skrzyżowań świata.

Równolegle zmieniał się krajobraz polityczny. Richard J. Daley, burmistrz od 1955 roku, stworzył tzw. „machine politics”, system władzy oparty na lojalności, kontroli i wzajemnych zależnościach między polityką a biznesem. Daley rządził miastem żelazną ręką przez dwadzieścia lat, a jego polityka, choć często krytykowana za autorytaryzm, zapewniła Chicago stabilność i rozwój infrastrukturalny, którego efekty widać do dziś.

Lata 50 i 60-te były więc czasem wielkiej ambicji ale i ogromnych napięć. Z jednej strony triumf modernizmu, architektury i rozwoju. Z drugiej walka o równość, integrację i tożsamość. Chicago uczyło się wtedy, że miasto to nie tylko budynki, ale przede wszystkim ludzie. Ich głosy, protesty, marzenia i codzienna walka tworzyły tkankę miejską, bardziej trwałą niż stal i szkło. Dekadę później stało się już metropolią światowego formatu, symbolem zarówno sukcesu, jak i sprzeczności Ameryki.

Dzisiaj to trzecie co do wielkości miasto Stanów Zjednoczonych. W XXI wieku jest miejscem pełnym kontrastów, gdzie przeszłość i przyszłość przenikają się na każdym rogu. Wciąż czuć tu echa dawnej potęgi przemysłowej, ale dzisiaj oparte już na technologii, finansach, kulturze i edukacji.

Panorama zdominowana jest przez wieżowce lśniące w słońcu nad brzegiem jeziora Michigan. Z daleka widać smukły zarys Willis Tower (dawniej Sears Tower), przez lata najwyższego budynku świata, a tuż obok błyszczące szkłem biurowce i apartamentowce nowego downtown. Po dzień dzisiejszy pozostaje światową stolicą architektury, miastem, które nie boi się eksperymentować i wciąż pisze własny manifest modernizmu.